مقالات

رمضان، ماه ضیافت الهی

 

بسم الله الرحمن الرحیم

رمضان، ماه ضیافت الهی

عسکری اسلامپورکریمی

رمضان دعوتى است معنوى و تو میهمان عرش خدایى.

رمضان، فرصتِ استفاده از «نفخاتِ ربّ» است.

رمضان، موسم «عبادت» است و عبادت، غذاى روح است.

رمضان، فصل مناجات و دعاست. و دعا، نردبان تعالى جان است.

رمضان، دوره تزکیه و تهذیب و تربیت و ساختن و مقاومت کردن و تحمّل‏نمودن و چشیدن است.

رمضان، بهار جانهاى خدا جوست و باران کرامتِ «شهرالله»، روز و شب بر کویر دلها مى‏بارد و یاد خدا، صفابخش دلهاى عاشقان شب‏زنده‏دار است.

شبهاى رمضان، از شام تا سحر، دل را در چشمه زلال یاد خدا و اولیاء خدا شستشو دهیم و مشتى از برکاتِ آسمانى این ماه برداریم.

در خلوت بیداران شب زنده‏دار، دستى به دعا و چشمى به امید، به سوى خداى غفار بگشاییم و در شبهاى قدر، بستر خواب را جمع کرده، مائده طیّبات ذکر مدایح و مراثى خاندان عصمت بگسترانیم و در ناى نیاز، نجواى عارفانه سردهیم.

رمضان را باید «آیینه»اى بسازیم. پیش رویمان، تا در آن، چهره باطن و سیماى اخلاق خویش را به تماشا بنشینیم،

رمضان، براى ما کلاس است. در همه زمینه‏ها، و در رابطه با «خدا»، و «خود» و «مردم» و «مکتب».

رمضان، ماه ضیافت خدا است. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب وسیله پذیرایى. و قلبهاى روشن، فدیه بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان اشکبار و دلهاى امیدوار، سرمایه عابدان.

رمضان، ماه گریز از خویش و التجاء به خدا است. فصل بازیابى خود گمشده است. ایّام تقویت اراده، و مالک نفس شدن و مهار زدن به تمنّیات است.

رمضان، ماه «قرب» است، ماه «یافتن» و «رسیدن» است.

رمضان، فرصت مناسبى براى محاسبه و به خود پرداختن و به خدا رسیدن است. از لحظه لحظه‏اش، از هر روز و شبش باید سود برد.

رمضان، فرصتى براى «خود سازى» است تا بذر «جان» را در مزرعه «لحظات» و «ایّام» بارور کنند و با آب «اخلاص»، آن را برویانند و به ثمر برسانند.

رمضان فراغتى است و موسمى براى انس و خلوت، و فصل یاد و مناجات است.

رمضان، ماه هجرت از «سیّئات» به «حسنات» و ماه گسستن از «خود» و پیوستن به «خدا»ست.

 

حیف اگر در شب قدر، قدر خود نشناسیم!!

شب قدر، گسترده‏ترین سفره رحمت و پر نعمت‏ترین مائده لطف خداست.

شب قدر، شب گشودن سفره دل و ریختن اشک نیاز و فصل گریستن چون ابر بهار در آستان آفریدگار غفّار است.

در شب قدر، روبه‏روى «آینه محاسبه» مى‏نشینیم و چهره جان را بى‏غبار مى‏بینیم و با باران اشک، دل را در سحر رحمت و مغفرت، شستشو مى‏دهیم.

شب قدر، فرصتى است تا چهره دل را با آب توبه بشوییم و پاکتر گردیم و به فطرت بى‏عیبِ خویش برگردیم.

رمضان، موعد عروج است و شب قدر، میعاد بیداران و معراج شب‏زنده‏داران.

شب قدر، شب احیاء خویش با دم مسیحایى دعاست.

شب قدر، براى آن است که قدر خویش را بشناسى، تقدیر خویش را رقم‏زنى، قدرت اراده و انتخاب را بیازمایى و «خویشتن جدید» را با قلم توبه و جوهر اشک، ترسیم کنى.

«حیف اگر در شب قدر، قدر خود نشناسیم!»

عید فطر، «پایان نامه» دوره ایثار و گذشت

عید فطر، عید توفیق در عبودیّت و معرفت و تهذیب نفس است.

رمضان، دعوتى است به باز یافتنِ «خودِ گمشده»، ندایى است، براى توجّه به خداى فراموش شده، ضیافتى است براى تناول از مائده «تقوا» و پایان این مهمانى خدایى، «عید فطر» است، عید توفیق بر «طاعت» و «اطاعت»، عید توبه و تهذیب نفس، عید ذکر و یاد محرومان و گرسنگان، عید «کفّ نفس» و «کنترل خواسته‏ها»

«فطر»، چیدن میوه‏هایى است که از «فطرت» مى‏جوشد!

فطر، سپاس نعمتى است که در رمضان نازل شده است.

پیروزى بر خصم درون (نفس) جشنى روحانى دارد بنام «عید فطر»، که میثاق بستن با فطرت را از سوى روزه‏داران مجاهده‏گر اعلام مى‏دارد.

عید «فطر»، پاداش «افطار»هاى خالصانه و بجاست. مُهر قبولى انفاق‏هاى با قصد قربت است، «پایان نامه» دوره ایثار و گذشت، در مسایل مالى است.

«فطر»، عید خداجویى و خدا ترسى و خدا پرستى است. برکت بخشِ «ماه مبارک» است.

«عید فطر»، بر فاتحانِ عرصه‏هاى «جهاد با نفس»، گرامى باد.