کودکان، ودیعه الهی اند که با ذهن و فطرت ساده و زلال پدید آمده خویش از هرگونه آلودگی پاکند. این مربّیان بیرونی هستند که کودکان را می آلایند. به لحاظ همین پاکی است که استعداد هرگونه تربیت را دارند و مربّی می تواند همانند یک نهال با طراوت، آنان را به هر سمتی که بخواهد، هدایت نماید. ازاین رو، برخورد با کودکان باید با در نظر گرفتن ویژگی های آنان باشد. این ویژگی ها نوید می دهد که عطوفت و مهربانی، نوازش و انس با کودکان در شکوفایی آنان نقش بسزایی دارد. همان گونه که خشونت، سرسختی و بی توجّهی، سبب ضایع شدن و ایجاد انحراف آنان می شود.
پیامبر(ص) با سیره نورانی و رهنمود وحی با توجّه به این ویژگی ها، با کودکان روبه رو می شد. آن حضرت سرشار از عطوفت و مهربانی و انس و شادابی با کودکان بود. با مطالعه در سیره نورانی پیامبر(ص)، درس های مهمّی درباره چگونگی برخورد درست با کودکان و نوجوانان می توان آموخت. آن حضرت نه تنها مهرورزی و محبّت به کودکان را در محور رفتار خود با ایشان قرار داده بود، بلکه شخصیت انسانی و قابل احترامی را برای آنان قائل بود، و این در سیره نظری و عملی ایشان مشهود است.
علاقه مندان برای اطلاع از « سیره پیامبر(ص) در برخورد با کودکان در مسجد» می توانند ادامه مقاله را از اینجا مطالعه نمایند.