شاید بتوان گفت امت اسلامی در هیچ برهه ای از
تاریخ، مثل امروز نیاز به مقولة حیاتی وحدت نداشته است. اگرچه اتحاد همة پیروان
ادیان الهی در برابر شرک و ظلم، توصیة اکید قرآن و امری فرا زمانی و فرامکانی است،
اما آنچه امروز بیش از پیش ضرورت آن احساس می شود و درواقع شاخه و مصداقی از همان
فرمان والای قرآن است، وحدت میان مسلمانان است.
حضرت محمد مصطفی در امتداد خط توحیدی تاریخ و به
عنوان مصدّق انبیای پیش از خود، به نبوت برگزیده شد و با مدیریت الهی خود، توانست
امتی را تأسیس کند تا الگوی جامعة توحیدی باشد. این امت که همگی، خود را مسلمان به
معنای تسلیم در برابر امر خدا و رسول او می دانستند، به تدریج با دور شدن از عصر
تنزیل و ورود به عصر تفسیر، در برداشت از برخی اصول اعتقادی و احکام فرعی، راه های
مجزایی طی کردند و به فرقه و مذهب هایی تقسیم شدند. برای مشاهده ادامه مقاله کلیک نمایید»»»»»