پایگاه تخصصی مسجد ـ یحیی هدایت‌زاده: هیچ تردیدی نیست که پایگاه خیزش انقلاب اسلامی مساجد بودند، انقلابیون در مساجد تربیت شدند و از مساجد بر جامعه تاثیر گذاشتند. با استقرار نظام جمهوری اسلامی و پیدایش نهادهای متعدد فرهنگی، اندکی از نقش مساجد در جامعه و در تعلیم و تربیت کاسته شد که البته برخی سیاست‌های غلط و نگرش‌های غلط فرهنگی از جمله سیاست‌هایی که عمداً به دنبال انتقال کانون‌های فرهنگی از مساجد به مجموعه‌های دیگر بود در آن سهم بسزایی دارد.
یکی از نتایج این اتفاق پیرشدن سن اهالی مسجد و کم‌شدن حضور نوجوانان و جوانان در مساجد است. هرچند در سال‌های اخیر بارقه‌هایی نو در زمینه فعال‌تر شدن مساجد و نقش‌دهی به جوانان دیده می‌شود اما کار اساسی باید از دوران کودکی شکل بگیرد و انس با مسجد از سنین پایین باید ریشه بدواند.
شما نیاز ضروری فوق‌الذکر را در نظر بگیرید، حال در کنار آن شاهد برخوردهای نادرست با کودکان در مساجد هم هستیم! همه ما بارها دیده‌ایم که به محض جنب‌وجوش کودکان در مساجد صدای هیس! هیس! و نچ! نچ! و ساکت! بلند می‌شود و اینکه این بچه مال کیه؟
با سروقت بچه رفتن و توبیخ کلامی کردن چه خاطره‌ای از مسجد در ذهن کودک توبیخ‌شده شکل می‌گیرد و تکرار این مدل رفتاری چه آسیب‌هایی می‌زند؟
سیره پیامبر اعظم(ص) در اینجا باید چراغ راه بزرگان ما در مساجد باشد. اهالی مسجد باید با سعه‌صدر با این مساله برخورد و درک کنند که طبیعت کودک بازیگوشی و تحرک است، لذا علاوه بر مهربانی در رفتار با کودکان، مساجد می‌توانند اتاقی را برای بازی بچه‌ها در نظر بگیرند یا تدابیر دیگری بیندیشند تا از شدت سر و صدا و مزاحمت احتمالی حین برگزاری نماز کاسته شود.
البته بعضاً دیده می‌شود که به بچه‌ها بعد از برگزاری نماز که دیگر قاعدتاً نباید مشکل خاصی داشته باشد به‌خاطر تحرک‌شان تذکر داده می‌شود؛ ما باید درک کنیم که این صدا، صدای بچه‌ها، صدای حیات و زنده‌بودن یک مسجد است و مسجدی که این صدا را ندارد «مسجد مرده» است!
منبع: روزنامه وطن‌امروز