پایگاه تخصصی مسجد، گروه بین الملل: همانطور که می دانیم پارچه و دیگر انواع منسوجات از جمله کالاهای صادراتی بسیار مهم و زبانزد در هند به شمار می آید. به طوریکه صادرات ادویه و منسوجات از زمان های بسیار قدیم در فهرست تجارت اصلی هندی ها با کشورهای همسایه خود به حساب می آیند.
اما اگر نگاهی گذرا به بازار فعلی منسوجات در شهرهایی مانند بمبئی به عنوان مرکز تجارت اصلی هند بیندازیم به سادگی درخواهیم یافت که سهم عمده بازار منسوجات این کشور در دست مسلمانان است.
اشتغال مسلمانان هندی در این بخش از صنایع همواره باعث شده تا آنها برای صادرات کالاهای منسوجاتی خود از طریق دریایی به کشورهای همسایه هند سفر کنند.
کشورهایی مانند مالزی، اندونزی و سنگاپور ازجمله مقاصد اصلی صادرات کالاهای هندی به ویژه منسوجات به حساب می آمدند.
بر اساس شواهد تاریخی، ورود و رشد دین مبین اسلام در این کشورها نیز به دست تجار مسلمان هندی صورت گرفت. به طوریکه در حال حاضر حتی بخش قابل توجهی از شهروندان کشورهایی همچون مالزی و اندونزی را هندی ها تشکیل می دهند.
تجار مسلمان با توجه به تمکن مالی خود توانستند هم خود به سنت مسجدسازی در کشورهای جنوب شرق آسیا بپردازند و هم پس از آنها حکام و پادشاهان مسلمان در این کشورها به مانند تمامی سلسله های نظیر خود در کشورهای اسلامی همچون امپراطوری عثمانی، پادشاهان صفویه در ایران و فاطمیون مصر اقدام به ساخت مساجدی به نام خود کردند.
«مسجد محمدی» شهر «کوتا بهارو» مالزی نیز یکی از همین مساجد به حساب می آید که در سال 1867 توسط سلطان محمد دوم، پادشاه محلی وقت در این شهر ساخته شد.
بنای این مسجد از نوعی چوب بومی مقاوم در برابر بارش های استوایی و اقلیم مرطوب ساخته شده است. این مسجد در سال 1922 به دستور سلطان اسماعیل مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته و بار دیگر از جولای سال 1931 درهای این بنای مقدس به روی مردم مسلمان مالزی گشوده شد و به مسجد محمدی یعنی نام کنونی آن، تغییر نام داد.
کار توسعه صحن و ساختمان مسجد نیز پس از آن در سالهای 1959، 1968 و 1987 انجام شده و بنای کنونی اکنون پذیرای 2400 نمازگزار در هر وعده می باشد.
مسجد محمدی اکنون تحت نظارت شوراهای فرهنگی اسلامی مالزی مدیریت می شود.
