همان‌طور که همگان به خوبی می‌دانیم مساجد مهم‌ترین پایگاه دینی و فرهنگی در اسلام بوده و هستند و از صدر اسلام همواره به عنوان محور اصلی در جامعه اسلامی محسوب می‌شده‌اند، امام خمینی(ره) نیز فرمودند که مساجد سنگر هستند، سنگرها را خالی نگذاریم. بااین وجود بعد از سی واندی سال از انقلاب اسلامی رئیس کانون‌های فرهنگی - هنری و مساجد کشور اعلام می‌کند که در شهرها و روستاهای با کمبود ۷۲هزار مسجد در کشور مواجه هستیم؛ معضلی که در شأن جامعه اسلامی ما نیست، واقعاً چه کسانی مسئول این کاستی هستند؟ ستاد اقامه نماز؟ سازمان اوقاف؟ شهرداری‌ها؟ دولت؟ و. . . چرا باید در کشوری که مدعی ام‌القرایی جهان اسلام را دارد، این همه مسجد کم داشته باشیم؟! درحال حاضر که در بحبوحه جنگ نرم هستیم و دشمن از راه‌های مختلف اعم از نرم و سخت و نیمه‌سخت به فکر توطئه علیه نظام است، مگر نباید سنگرهای اسلامی یعنی مساجد را از نظر کمی و کیفی تقویت کنیم؟! شاید یکی از عواملی که باعث شده طی سال‌های اخیر به مشکلات مختلفی گرفتار شویم، همین کم توجهی به مساجد بوده است. دوستی می‌گفت، در محله قبلی‌مان تا چند کیلومتری اثری از مسجدی نبود و باید برای اقامه نماز جماعت در مسجد مسافت زیادی را طی می‌کردیم تا به مسجد برویم. بعضی وقت‌ها وقتی خوب نگاه می‌کنیم، می‌بینیم این معضل به دلیل عدم‌هماهنگی مسئولان در سازمان‌ها و نهادهای مختلف است.
در دوره اصلاحات شرایطی بود که عمداً یا سهواً اغلب شهرک‌ها مسجدی نداشتند و اهالی شهرک برای رفتن به مسجد باید به بیرون مراجعه می‌کردند و این خود عامل مهمی بود برای عدم‌آشنایی و تمایل نسل نوجوان و جوان به فضای مساجد. به غیر از اینها، اخیراً ساخت و ساز مساجد در محله‌ها بیشتر به مسئله‌ای تزئینی درآمده است تا فضایی دینی و فرهنگی، به عنوان مثال گاه برای ساخت یک مسجد به‌قدری هزینه می‌کنند که گویی می‌خواهند با تاج محل هندوستان رقابت داشته باشند، سنگ‌های مرمر و کاشی‌های گران‌قیمت، مناره‌های بزرگ پرهزینه و... که اهالی به شوخی می‌گویند اینجا مسجد سرمایه‌داران است در حالی‌که اگر دو رکعت نماز در آنجا بخوانیم، آرامش خاطری را که در یک مسجد ساده و کوچک در ما ایجاد می‌شود، ندارند زیرا بیشتر محلی برای نمایش و تبرج هستند. خب چرا این هزینه‌ها هدایت شده و منظم نیستند تا به جای این همه زر و زیور به ظاهر بنای مسجد، محتوای آن را غنی کنند و برای ساخت و ساز مسجد در محله‌های دیگر بگذارند. باید مثل قدیم در این مسئله بازنگری کنیم. مساجد در گذشته تنها برای اقامه نماز نبودند بلکه محلی برای اجتماع اهالی و بحث و تبادل نظر بودند، از همین رسانه پویا و معنوی بود که انقلاب اسلامی به ثمر نشست و توده‌های مردم مانند سیلی بر سر پهلوی‌ها خراب شدند، بنابراین باید به تقویت و توسعه مساجد جدی‌تر توجه کنیم.
فراموش نکنیم ما در جامعه‌ای اسلامی زندگی می‌کنیم که مساجد مهم‌ترین سنگرهای ما هستند و خوب نیست که از کمبود آن سخن رانده شود، چرا باید زمین‌های بزرگ و خوبی از سازمان‌ها، حصارشده در بهترین نقاط شهرها رها شوند آنگاه خود اهالی همان منطقه چهاردیواری ساده به نام مسجد نداشته باشند؟! در صورتی که وضع باید به‌گونه‌ای باشد تا هر وقت صدای الله‌اکبر اذان را شنیدیم، هر کجا باشیم به اقامه نماز جماعت در مسجد برویم نه اینکه مستأصل از نبود مسجد باشیم و پرسان‌پرسان به دنبال مسجد بگردیم.
متأسفانه این روزها شعب عابربانک‌ها و سوپرمارکت‌ها و فست‌فودها در خیابان‌ها خیلی بیشتر از مساجد و محلی برای اقامه نماز شده است، اگر نخواهیم منفی‌‌نگر هم باشیم، باید گفت اغلب به جایی رسیده‌ایم که مساجد برای زیور و تزئین شهر هستند، باید در این زمینه مهم کار فرهنگی گسترده انجام داد. لازم نیست برای ساخت مسجد هزینه زیادی شود، مهم وجود مکانی با نام مسجد است و اینکه آن را محور توجه اهالی در همه ابعاد قرار دهیم و فضایی برای تجمع و ارتباط بیشتر با هم در مسجد ایجاد کنیم زیرا مسلمانیم، این مسئله هم نیاز به عزم و اراده ملی دارد، یعنی همه سازمان‌ها و ارگان‌ها به کمک هم بیایند و دستی در کار ببرند تا در همه نقاط کشور اعم از شهر و روستا مشکل کمبود مسجد دیگر نباشد.
جوان آنلاین